Семафори во пустината
Понекогаш ја чувствувам раката на Смртта како ме гали на левата страна од стомакот, веднаш под ребрата. Не е пријатно. Никогаш не било. Но таа никогаш не си заминува. Понекогаш има обичај да се искачи на небото, да ја престори месечината во полузатворено око и да ме набљудува оттаму - недоволно блиску за да ме дофати, но доволно далеку за да ми каже дека не смеам да ја заборавам.Гломазниот автомобил стигнува до семафорите среде пустина. Може да помине од кое било друго место, но тој одлучува да застане таму и да го почека проклетото зелено светло. Мојата дланка е обвиткана од најнежните прсти на светот додека ги гледам возилата како минуваат по замислената напречна улица. Еден човек во амбулантното возило кое ита, го губи животот, во петок навечер. Можеби ќе успееше да задржи здив до болницата, доколку немаше толку многу дупки во асфалтната илузија. Тоа беше првиот викенд во неговиот живот што не го дочека (или последниот?).Пренатрупано место. Музика во позадина. Луѓе ми говорат. На спротивните излози, едно чудо сликички од оние летечки машини што некои ги нарекуваат авиони. Тие носат залутани души преку хоризонтот, преку работ на светот, каде што не постои ништо. Тие носат поблиску до Смртта, до нејзиното будно око. Човечките фигури исчезнуваат една по една, разговорите замираат полека. Останувам сам.Авионите се веќе одлетани. Пеш тргнувам кон последните пустински семафори. Црвеното светло не се згаснува. Смртта го држи прекинувачот со едната рака. Со другата, започнува да ме гали на десната страна од черепот. Чувствотот станува сѐ попријатно....
понеделник, 8. февруари 2010. 10:48 › Прочитај ја целата статија › Пишуванки - Блог
[Сочувај] Тагови › блог зборови љубовни раскази љубов размислувања среќа
